Όλα έμοιαζαν ίδια και βαρετά για ακόμη ένα Σαββατόβραδο με τους περισσότερους να προσπαθούν να διασκεδάσουν και να ξεφύγουν από τη ρουτίνα του προηγούμενου πενταήμερου. Ήδη βέβαια από την Πέμπτη υπήρχαν τα τακτικά και «κρυφά» βλέμματα στην κρατική τηλεόραση για το πολυαναμενόμενο «Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης».
Αρχικά όπως πιστεύω ήταν φυσικό όλοι πίστευαν και θεωρούσαν ατράνταχτα πως τα καθιερωμένα μουσικά στερεότυπα του Έλληνα ακροατή θα επικρατούσαν και πάλι με τα pop-rock ή πιό ποιητικά, αν θέλετε, ακούσματα να καταλαμβάνουν τις πρώτες θέσεις. Ένας απο αυτούς που το πίστευαν ήμουν και εγώ. Παρολ’ αυτά έτρεφα βαθιά μέσα μου κάποιες ελπίδες πως ίσως ένα hip-hop τραγούδι καταφέρει να καταξιωθεί, και συγκεκριμμένα πως ο Κόμης Χ με το κομμάτι του «Αγαπή Είναι» θα τα πήγαινε αρκετά καλά στο διαγωνισμό.
Και να που φτάνουμε κάπου στο βράδυ της Πέμπτης 1η Νοεμβρίου με την αγωνία ζωγραφισμένη στα πρόσωπα όλων λίγο πριν την έναρξη του φεστιβάλ, με τις παρουσιάστριες-αδερφές Μαγγίρα να χαριτολογούν και να αστειέυονται με την κριτική επιτροπή και τους υπόλοιπους συντελεστές της διοργάνωσης. Εν ολίγοις τελικά φτάνουμε στον 3ο εμφανιζόμενο με όνομα Κόμης Χ. Το όνομα που μας έβγαλε από τη λίθη του καναπέ και της πλήξης. Σαφέστατα προσμέναμε με ανυπομονησία να δούμε τι έχει να πει ο Λευτέρης μέσα από άλλο ένα τραγούδι που από τον τίτλο καταλαβαίνεις ότι έχει κάτι να πει και δεν είναι μια επιπλέον ανακύκλωση της μουσικής βιομηχανίας. Τα κινητά ανά χείρας και το Φ 03 στάλθηκε σε κλάσματα του δευτερολέπτου στο 4428. Η αγωνία όμως δε σταματά εδώ. Κάπου μετά τα μεσάνυχτα ανακουφίστηκαμε όταν ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα και ο Κόμης Χ είχε περάσει στον τελικό.
Επανέρχομαι όμως ξανά μετά από αυτό το flashback 2 μέρες πριν, με την αγωνία να βαράει καμπανάκι κινδύνου μετά από μια μουντή Παρασκευή. Μεγάλη ξανά αναμονή μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα, ευτυχώς που μας ταξίδεψε σε αυτό το κενό ο Φίλιππος Πλιάτσικας (Πυξ Λαξ) με γνωστά του κομμάτια. Και επιτέλους έρχεται η στιγμή της απονομής κοντά στις 1 μετά τα μεσάνυχτα. Το 3ο βραβέιο πάει στην «Αρετούσα» και η ψυχολογία μας πέφτει λίγο, το 2ο στην «Ελεγεία», και κάπου εκεί έχουμε απογοητευτεί. Μα ξαφνικά εκεί που είχαμε πάψει να δίνουμε σημασία και θα αλλάζαμε κανάλι, βγαίνει από το στόμα του υπουργού Μακεδόνίας & Θράκης κυρίου Μαργαρίτη Τζίμα η φράση «Το πρώτο βραβείο πάει... στον Κόμη Χ και το τραγούδι Αγάπη Είναι». Τότε ήταν που η χαρά μας απογειώθηκε και ούτε εμείς οι ίδιοι μπορούσαμε να εξηγήσουμε πως νιώθαμε.
Τα είπα λίγο συνοπτικά αλλά το έκανα για να καταλήξω τώρα σε ένα γενικό συμπέρασμα που αφορά κυρίως τους haters ή γενικότερα αυτούς που μας κοιτάνε στραβά όταν λέμε ότι ακούμε rap. Και βασικά ίσως να μην έχουν άδικο όταν τα μόνα hip-hop άσματα που βγαίνουν στο ευρύ κοινό μιλάνε για γυναίκες, clubs, party και τη συνηθισμένη πια ατάκα όλων των αδαών non rap ακροατών «YO». Εν πάση περιπτώσει δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να μιλήσω για τη φάση τόσο στην Ελλάδα της «ιερής οικογένειας» όσο και για το εξωτερικό των «50 ευρώλεπτων» γι’ αυτό και γυρίζω στο συμπέρασμα λοιπόν, το οποίο είναι πως ο hip-hop κώδικας δεν έχει ως σκοπό και το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να αναφέρεται στα άνωθεν ειπωμένα θέματα. Το hip-hop έχει κάτι να πει, και μάλιστα κάτι πολύ σημαντικό, ένα μήνυμα ζωής. Γιατί, «...Αγάπη Είναι Θεός...». Συγχαριτήρια στον Κόμη Χ, τον Diveno καθώς και την Βασιλική Αλεξίου.
Video Απονομής & Video Clip