Όταν το hip hop έγινε φερέφωνο των καιρών
Άραγε έχει δίκιο ο Nas, πως το hip hop έχει όντως πεθάνει κι ότι πλέον δεν υπάρχει κάτι φρέσκο; Είναι άραγε καλό η κακό, το ό,τι γίνεται πλέον; Τελικά μετράει να λες κάτι απλά για να το πεις, η να εννοείς και να υποστηρίζεις τα λεγόμενα σου;
Σε ένα πιο παλιό άρθρο, είχα θίξει λίγο το θέμα για το τι εκπροσωπεί το hip hop για το κοινό καθώς και τι μπορεί πλέον, ή γενικά πιο παλιά να εξυπηρετούσε. Ίσως αναλώνομαι λιγάκι, αλλά πραγματικά νιώθω μια εσωτερική ανάγκη να σχολιάσω και ίσως αναλύσω λίγο το όλο θέμα, μιας και πλέον βλέπω πως έχουμε χάσει λίγο the eggs and the baskets στο όλο άθλημα, κάτι που δε ξέρω, αν με ενοχλεί, ή με κάνει να γελάω λίγο με ότι βλέπω και ακούω εκεί έξω…Υπαρξιακά πιο πολλά κι από emo πριν μερικά χρονιά, αλλά οκ πάμε παρακάτω. Θα ξεκινήσω λοιπόν την αναζήτηση της αλήθειας (εδώ μπαίνει και το theme song από το X files), με μια ερώτηση : Τελικά το όπλο του MC είναι το μικρόφωνο ; Αυτό το κειμενάκι, ίσως μοιάζει λίγο με το προηγούμενο, απλά θέλω να προσπαθήσω σε αυτό, να δώσω μια πιο αναλυτική ματιά των γεγονότων.
Εν έτη 2010 (κλασσική αρχή πάντα ε ; ), δέκα χρόνια μόλις μετά την αλλαγή του αιώνα και της χιλιετίας, τα πράγματα έχουν αλλάξει τόσο πολύ, όσο και οι καιροί που οι άνθρωποι έτρωγαν ακόμα τις μπανάνες στα δέντρα. Βλέπω συνέχεια υποτιθέμενα «νέα» ονόματα, με «νέες» ιδέες και «νέους» ήχους, να κάνουν μια πασαρέλα μπροστά από τα μάτια και τα αυτιά μου, ενίοτε, όποτε μπαίνω στον κόπο να τους ακούσω, μπας και μου δώσουν ένα λόγο, να μη συμφωνήσω με τον Nas πως το hip hop έχει πλέον πεθάνει, όχι τόσο δημιουργικά, όσο στην ουσία του! Αλλά τελικά ποια είναι η ουσία του ;Εδώ τώρα ίσως κατηγορηθώ για κολλημένο μυαλό, αντί-south-ας, όργανο του BD και πολλά άλλα, όμως οκ θα το αντέξω. Να μπω λίγο στο θέμα όμως. Προσωπικά, ανέκαθεν πίστευα και πιστεύω πως hip hop άκουγες, όχι για να θαυμάσεις την άρτια μουσικότητα της υπόθεσης, ούτε τα μέτρα που θα έκαναν ακόμα και ένα κιθαρίστα να τα παρατήσει, όσο για τον λόγο του καθενός και πως εκείνος εκφράζεται μέσα από τα 4 γαμημένα 4αρτα! Food for thought εν ολίγης και χωρίς πολλά λόγια. Είναι παράδοξο για μένα το πώς στο καλό μια «μουσική» (με την ευρεία έννοια) , ίσως, να έχει γίνει λεκτικά πιο φτωχή κι από σκυλάδικο τύπου το νινί σέρνει στόλο εεεε καράβι!! Οπότε εδώ ερχόμαστε λίγο και στο βασικό θέμα που δεν είναι άλλο από το εξής απλό. Πλέον το hip hop ακολουθεί δε δημιουργεί δρόμους. Με λίγα λόγια, είναι όργανο στα σημεία των καιρών. Να εξηγήσω λίγο όμως τι εννοώ.
Το ’79 AD, κάπου στο Αμερική μεριά, αποφάσισαν, πως ένα στούντιο τους κάνει για να βγάλουν το “Rapper’s Delight”, κι έτσι στα παγκόσμια χρονικά, το πρώτο hip hop κομμάτι, είναι κάτι παραπάνω από γεγονός. B-boys ξεσηκωθήκαν, κόσμος είπε «τι σκατα είναι αυτό αλλά γουστάρω» και γενικά ένα κλίμα για κάτι φρέσκο και ανεβαστικό έχει ήδη ξεκινήσει. Όντως η αρχή του ήταν ίσως ανάλαφρη και κυρίως προς τέρψη των πάρτυ και λοιπά, αλλά όπως λέω και παρακάτω περί εξέλιξης, η συνεχεία έγινε πολύ πιο «βαριά» και ουσιαστική. Το hip hop, από μονό παρτυ και λοιπά, έγινε μια διαμαρτυρία, όχι μόνο τελικά των Αφροαμερικάνων, που το γεννήσαν, αλλά και του κόσμου, γενικότερα, δημιουργώντας έτσι ένα κίνημα, με καλλιτέχνες να βγαίνουν και με βάθρο το λόγο τους, να μιλάνε για οτιδήποτε ήταν ενοχλητικό και άσχημο στην κοσμοθεωρία τους. Οπότε το να γυρνάς, πίσω στο 3 λαλούν και 2 χορεύουν, σόρρυ αλλά δεν είναι εξέλιξη για μένα και για κανέναν απολύτως λόγο! Σίγουρα και ναι ναι, θα έχουν δίκιο όποιοι το πουν, πως το hip hop ανέκαθεν είχε και την «κούνα τον ποπό» χροιά του, αλλά και το Changes είναι «εμπορικό» κομμάτι, αλλά τέτοιου είδους δεν το λες, σωστά ;
Πάρε τον οποιονδήποτε ράπερ εκεί έξω (και μιλάω για αυτούς που ασχολούνται «επίσημα» και «σοβαρά» με το άθλημα, σε στυλ να με ακουσουν όλοι και όχι μόνο η μάνα μου) και πες του κάνε κάτι για να ακουστείς. Η συνταγή είναι πολύ απλή. Πάρε τον έτσι, κάνε του ένα ονοματάκι, με κανα 2 φήμες, παντώς τύπου δεν παίζει ρόλο, κότσαρε του από δίπλα ένα βρωμόμπιτο και 5 γκόμενες να του κάνουν τη χάρη, πως το κουνάνε για εκείνον και voila έχεις τον next top rapper! Οκ μπορεί να τα μεγαλοποιώ ελαφρώς, αλλά ας σκεφτούμε λίγο κάτι. Ποιος από όοοολους αυτούς θα χε τη μαγκιά να πει κάνω κάτι αλλιώτικο ; Είναι απλά τα πράγματα. Είδαν πως οι γερές οι μπάζες πλέον, δεν είναι στο να λένε κάτι που θα «κουράσει» και θα βάλει σε σκέψεις το «φιλόμουσο» κοινό, όσο να μείνει το ρεφραινάκι, που δεν κάνει «διακοπές», στα αυτιά του οποιουδήποτε, που το ακούσει. Καλώς ορίσατε κύριοι και κυρίες στο σύγχρονο hip hop. Ένα hip hop που μιλάει για όσα κάποιος δεν μπορεί να κάνει, αλλά αρέσκεται να τα ακούει έτσι για να γουστάρει βρε αδερφέ! Άλλωστε τι πιο φυσιολογικό, να βγαίνει κάθε ραππάς εκεί έξω, με τουλάχιστον 1000 ευρώ στην τσέπη και να έχει γκόμενες να του χορεύουν, επειδή απλά είναι ραππάς. Ειλικρινά έχω την απορία, αν πριν μερικά χρόνια, όταν το κοινό ήταν πιο μικρό και «συνειδητοποιημένο» στο τι ακούει, θα έβγαιναν να πουν και να κάνουν τις ίδιες κινήσεις; Και μιας και μ αρέσει να μιλάω με παραδείγματα, άραγε ο Μήδε, μετά το «βρώμικες πίστες», θα σκεφτόταν να βγάλει ένα «όλα» καπάκι ; Εδώ να τονίσω πως δεν κράζω, μιας και ο καθένας έχει δικό του λόγο να κάνει μια κίνηση, απλά σαν παράδειγμα το πώς αλλάζουν οι καιροί όταν το εμπορεύονται πολλοί.
Ακούω μάλιστα συχνά την λέξη «εξέλιξη», εννοώντας πως κανένας δεν μπορεί να μένει πίσω σε ότι κάνει, ότι πρέπει να ακολουθεί λίγο τις εξελίξεις «μουσικά» και να είναι πιστός στο «κοινό» που τον έχει ανεβάσει εκεί ψηλά. Ας δούμε λοιπόν αν ισχύει αυτό. Μιλάμε για τα πάλαι μεγαθήρια της σκηνής, εκείνους που έθεσαν τις βάσεις για να πιάνει κάθε μαλακισμένο ατάλαντο η καθαρό ταλέντο το μικρόφωνο και να αραδιάζει πάνω σε αυτό λέξεις, style, flowzzzz και ότι άλλο σας έρχεται. Έχει παρατηρήσει κανένας, πως πλέον έχει γίνει λίγο καθημερινό φαινόμενο, οι ράπερ να είναι πιο κατίνες κι από τις μεσημεριανές εκπομπές ; Γνωστός ΖΝ MC έκραξε το family σαν «εύκολο» στόχο, ο «ψηλός» επίσημα δεν ασχολήθηκε, ανεπίσημα τον τάραξε στις μηνύσεις, ο άλλος προσπάθησε να το σώσει, ειδικά στο τελευταίο βίντεο σε γνωστό ZN site, που είπε απλά ότι δε θα το έκανε και real life να απειλήσει πραγματικά κάποιον πέρα από τη μουσική. Ναι εδώ να τονίσω, πως όντως να βγαίνουμε στην Ελλάδα, στο δρόμο και να κάνουμε drive by, θα ήταν κάτι παραπάνω από τραβηγμένο, οπότε ας πούμε μουσικά το να μένει ένα beef εκεί, δεν είναι και τόσο άκυρο. Παίζει λίγο, όμως, με τη νοημοσύνη μας. Πάει στο διάολο αυτό, παράδειγμα ήταν. Ότι ο καθένας, ψάχνεται να προσωποποιήσει τον «αόρατο» MC, μόνο και μόνο για να κάνει τον ντόρο, έχει δει κανένας πόσο συχνό έχει γίνει ; Σπόντες, ατάκες, στεγνά «χώσε» προς κάθε κατεύθυνση, λες και δε θα κοιμηθώ το βράδυ, αν η γκόμενα του ενός γαμήθηκε καλύτερα με τον άλλον! Εδώ θα μου πεις η Τζούλια έγινε θέμα, αυτοί δε θα γίνουν; Ας το κάνουν όπως ο The Game, με το 300 bars, μόνο 18:52 κομμάτι diss, ή ακόμα καλύτερα, πάλι από τον ίδιο καλλιτέχνη ορμώμενος, να βγάλουν ένα ολόκληρο LP με diss. Αλλά ειλικρινά ρε παιδιά, γιατί να υπάρχουν τόσο λίγοι εκεί έξω, που έχουν κάτι να πουν; Είναι όμως κι ένα άλλο άκρο που πραγματικά με τσαντίζει υπερβολικά πολύ. Το άκρο «yo yo το ζω στα στενά», που έχει καταντήσει αηδία, το ίδιο όσο και τα προηγούμενα που είπα. Δηλαδή κάτσε να καταλάβω λίγο. Είναι όλοι τόσο κακοί και άγριοι, που τα λένε τόσο χύμα και τσουβαλάτα, που αν ας πούμε τους ερχόταν η καλή να τα πούνε και face to face κάπου θα το έκαναν; Γιατί πολύ γαμάτε και το ζείτε ρε αλάνια στα στενά κι όχι τίποτα άλλο, αλλά θα αρπάξετε και κανένα κρυολόγημα. Ένα πράγμα ρε παιδί μου, όλοι μεγαλωμένοι με πρέζα, γκάνια, αλάνια και βέρια! Και δε λέω οκ κάποιοι ναι τα έχουν δει και τα έχουν ζήσει, αλλά ΟΛΟΙ ΠΙΑ ΠΟΥ ΤΟ ΛΕΝΕ, ΤΑ ΚΑΝΟΥΝ ΚΙΟΛΑΣ; Τι να πει δηλαδή και ο Ice T σε αυτό. Γιατί, αν για κάθε φορά που άκουγα πως κάποιος με ψάχνει, είχα και ένα ευρώ, τώρα θα χα δικό μου label και παραγωγό τον Dre. Αράχτε αλάνια και το γκέττο δεν είναι για όλους.
Να πω κάτι. Προσωπικά δε με νοιάζει να βγαίνει κάποιος να λέει για μελισσούλες και αγκαλίτσες εκεί έξω, μιας και οκ το να βγάζεις ένα χαλαρό κομμάτι και πιασάρικο, είναι ας πούμε λογικό, ή ακόμα και τα βία, αλητεία και λοιπά. Άλλωστε δεν έχουν κι όλοι το χάρισμα, όπως έχει δείξει η ιστορία να έχουν και το πλουσιότερο λεξιλόγιο. Αλλά όχι κι έτσι ρε παίδες! Σόρρυ δηλαδή, αλλά μου έβγαλαν κοινωνικοπολιτικό το «Καλημέρα Ελλάδα», με ένα γαμώ τα υπουργεία σας και έγινε σάλος, ας πούμε, όταν οι TXC πριν μερικά χρόνια είχαν βγει και είπαν πως δεν είναι οι Έλληνες που έχεις συνηθίσει, ή όταν οι ΑΓ τα χαν πάρει με τους νεοέλληνες! ΗΜΑΡΤΟΝ ΔΗΛΑΔΗ!! Πλέον αντί να βγαίνουν 5000 κομμάτια και να λένε που πάτε ω ρε κλεφτόπουλα, με όλη την κατάσταση εκεί έξω, κάνουμε λες και δε μας νοιάζει τίποτα, από το να χορέψουμε με μια γκόμενα η να κάνουμε επίδειξη το νέο μας κινητό στην παρέα!!! Που είναι οι επαναστάτες της υπόγειας σκηνής; Που είναι το Βούλωσε το; Ας μην είμαστε P Diddy σχολή, σε στυλ “don’t worry If I write rhymes, I write checks”!!
Ευτυχώς που υπάρχουν πολλά και αλανιάρικα παιδιά, εκεί έξω, που με κάνουν να πιστεύω πως τίποτα ακόμα δεν έχει χαθεί εντελώς. Ευτυχώς που ακόμα και τώρα ταλέντα αγαπάνε ότι κάνουν, γιατί το κάνουν από αγάπη και μεράκι κι όχι από ζόρι να ακουστούν απλά. Δε με νοιάζει κάποιος να είναι μπατλάς, ποιητής, αγκαλίτσας η ότι άλλο θέλει, αρκεί αυτό που βγάζει να με πείθει. Να με κάνει να σκέφτομαι ότι ακούω κι όχι να νυστάζω στο κάθε άκουσμα! Αυτό έχουμε ξεχάσει παιδιά για ότι ακούμε. Πως στην τελική δε μας επιβάλλει κανένας να ακούσουμε κάτι, όσο εμείς να προσπαθούμε να το φέρουμε στα μέτρα μας! Κάτι σαν τι μέθοδο του Προκρούστη
Επιμέλεια: Ghost Writer